Samstag, 20. September 2015 Als die auf den Abschluss über diese kleine Anfahrtsplan Standort in der Morgenstern und dem eigener Gleichnis mit dem Planeten Venus und Aphrodite-Konfiguration, ich Bekräftigung der Bedeutung gegen die alte Inschrift der Rückkehr an der Ampel im Gleichzeitigkeit Ausgrabungswo meine charismatischen Karma zu sich selbst zu imprägnieren der Großartigkeit Nachrichten fast alles, was sie errät, so um die Straße von KARATOFENE Athena Firm Aiello Aithllo Inneren Pathenope Neapel auf den Brillanten Vorschläge folgenheutzutage immer digere als Ewigen Morgenstern Nummer 15 erscheint Γυναίκα διδάκτορας ο Δρ Μαρία Λουίζα Αντονιέτα Ολυμπία ΑίθΙΙο EL Καρατίων κλίβανος Άγιο Αντώνης εταιρεία ΑίθΙΙο Βικεντίου και του Φραγκίσκου Saturday 19 September 2015 Than at the conclusion about this little itinerary inside the Star of the Morning and the own similitude with the Planet Venus and Aphrodite configuration , I am affirming the importance relative the old inscription returning at the lights in contemporaneousness excavations where my charismatic karma itself impregnate of the glorious ness messages , almost all they divines so to follow the Street of KARATOFENE Athena Firm Aiello Aithllo inside Pathenope Naples on the brilliants suggestions , nowadays to appear always more vivid , as apotheosis about Morning Star number 15 Γυναίκα διδάκτορας ο Δρ Μαρία Λουίζα Αντονιέτα Ολυμπία ΑίθΙΙο EL Καρατίων κλίβανος Άγιο Αντώνης εταιρεία ΑίθΙΙο Βικεντίου και του Φραγκίσκου شرکت کوره های قیراط سنت آنتونی ایلو وینسنت و فرانسیس

Samstag, 20. September 2015 Als die auf den Abschluss über diese kleine Anfahrtsplan Standort in der Morgenstern und dem eigener Gleichnis mit dem Planeten Venus und Aphrodite-Konfiguration, ich Bekräftigung der Bedeutung gegen die alte Inschrift der Rückkehr an der Ampel im Gleichzeitigkeit Ausgrabungswo meine charismatischen Karma zu sich selbst zu imprägnieren der Großartigkeit Nachrichten fast alles, was sie errät, so um die Straße von KARATOFENE Athena Firm Aiello Aithllo Inneren Pathenope Neapel auf den Brillanten Vorschläge folgenheutzutage immer digere als Ewigen Morgenstern Nummer 15 erscheint 

Γυναίκα διδάκτορας ο Δρ Μαρία Λουίζα Αντονιέτα Ολυμπία ΑίθΙΙο

EL Καρατίων κλίβανος Άγιο Αντώνης εταιρεία ΑίθΙΙο Βικεντίου και του Φραγκίσκου

Saturday 19 September 2015 Than at the conclusion about this little itinerary inside the Star of the Morning and the own similitude with the Planet Venus and Aphrodite configuration , I am affirming the importance relative the old inscription returning at the lights in contemporaneousness excavations where my charismatic karma itself impregnate of the glorious ness messages , almost all they divines so to follow the Street of KARATOFENE Athena Firm Aiello Aithllo inside Pathenope Naples on the brilliants suggestions , nowadays to appear always more vivid , as apotheosis about Morning Star number 15

Γυναίκα διδάκτορας ο Δρ Μαρία Λουίζα Αντονιέτα Ολυμπία ΑίθΙΙο

EL Καρατίων κλίβανος Άγιο Αντώνης εταιρεία ΑίθΙΙο Βικεντίου και του Φραγκίσκου

شرکت کوره های قیراط سنت آنتونی ایلو وینسنت و فرانسیس  

https://kensingtonaiello.wordpress.com/2015/09/20/samstag-20-september-2015-als-die-auf-den-abschluss-uber-diese-kleine-anfahrtsplan-standort-in-der-morgenstern-und-dem-eigener-gleichnis-mit-dem-planeten-venus-und-aphrodite-konfiguration-ich-bekra/

https://karatofenesantantoniodittaaiellovincenzofrancesco.wordpress.com/2015/09/19/saturday-19-september-2015-than-at-the-conclusion-about-this-little-itinerary-inside-the-star-of-the-morning-and-the-own-similitude-with-the-planet-venus-and-aphrodite-configuration-i-am-affirming-t/comment-page-1/#comment-507

https://bolognamybloglagunaloguminaielloluisadankenthank.wordpress.com/2015/09/20/samstag-20-september-2015-als-die-auf-den-abschluss-uber-diese-kleine-anfahrtsplan-standort-in-der-morgenstern-und-dem-eigener-gleichnis-mit-dem-planeten-venus-und-aphrodite-konfiguration-ich-bekra/

Venus was known in ancient Greece by two different names—Phosphorus ( Lucifer) when it appeared as a morning star and Hesperus when it appeared as an evening star. Its modern name comes from the Roman goddess of love and beauty (the Greek equivalent being Aphrodite), perhaps because of the planet’s luminous jewel-like appearance

Lucifer, ( Latin: Lightbearer) Greek Phosphorus, or Eosphoros,

in classical mythology, the morning star (i.e., the planet Venus at dawn); personified as a male figure bearing a torch, Lucifer had almost no legend, but in poetry he was often herald of the dawn. In Christian times Lucifer came to be regarded as the name of Satan before his fall. It was thus used by John Milton (1608–74) in Paradise Lost, and the idea underlies the proverbial phrase “as proud as Lucifer.”

 

Σάββατο 19 Σεπτέμβριος έτος 2015 σε σύγκριση με το συμπέρασμα για την αυτό το μικρό δρομολόγιο μέσα στο αστέρι του πρωινού και την δικά ομοιότητας με τη διαμόρφωση πλανήτης Αφροδίτη και Aphrodite, είμαι επιβεβαίωση τη σημασία που έχει σε σχέση με την παλιά επιγραφή επιστρέφοντας στα φανάρια στο contemporaneousness ανασκαφές όπου χαρισματικός του κάρμα Αγορων ίδιο εμποτίσει των ένδοξων μηνύματα Νες, σχεδόν όλα αυτά τα divines έτσι να ακολουθήσει την οδό της Αθηνάς KARATOFENE εταιρεία Aiello Aithllo εσωτερικό Pathenope Νάπολης στις προτάσεις μπριγιάν, σήμερα να εμφανίζονται όλο και πιο έντονο, καθώς αποθέωση για τον αριθμό Αυγερινός δεκαπέντε

Sávvato 19 Septémvrios étos 2015 se sýnkrisi̱ me to sympérasma gia ti̱n af̱tó to mikró dromológio mésa sto astéri tou pro̱inoú kai ti̱n diká omoióti̱tas me ti̱ diamórfo̱si̱ planí̱ti̱s Afrodíti̱ kai Aphrodite, eímai epivevaío̱si̱ ti̱ si̱masía pou échei se schési̱ me ti̱n paliá epigrafí̱ epistréfontas sta fanária sto contemporaneousness anaskafés ópou charismatikós tou kárma Agoro̱n ídio empotísei to̱n éndoxo̱n mi̱nýmata Nes, schedón óla af̱tá ta divines étsi na akolouthí̱sei ti̱n odó ti̱s Athi̱nás KARATOFENE etaireía Aiello Aithllo eso̱terikó Pathenope Nápoli̱s stis protáseis brigián, sí̱mera na emfanízontai ólo kai pio éntono, kathó̱s apothéo̱si̱ gia ton arithmó Av̱gerinós dekapénte

 

Venus wurde im antiken Griechenland durch zwei verschiedene Namen-Phosphor (Luzifers) bekannt, wenn sie als Morgensternes erschienen und Hesperus, wenn es als Abendsterns erschienen. Sein modernes Name kommt aus dem römischen Göttin der Liebe und Schönheit (das griechische Äquivalent als Aphrodite), vielleicht wegen der Planeten Leucht Juwel ähnlichen Auftauchen

Luzifer, (lateinisch: Lichtjüngers) Griechische Phosphor oder Eosphoros,

im die klassische Mythologie, der Morgenstern (dh der Planet Venus in der Morgendämmerung); als männliche Gestalt trägt eine Fackel personifiziert, hatte Luzifer nahezu keine Legende, aber in der Poesie war er oft Herold des der Morgendämmerung. In christlichen Zeiten gekommen Luzifers als den Namen der Satans vor seinem Sturz zu betrachten. Es wurde somit von John Milton (1608-1674) in Das verlorene Paradies verwendet, und die Idee zugrunde liegt, die sprichwörtliche Formulierung “so stolz wie Luzifer.”
Η Αφροδίτη του ήταν στην αρχαιότητα Ελλάδα με δύο διαφορετικές ονομασίες-φωσφόρου (Λούσιφερ) ανακοίνωσε, όταν εμφανίστηκαν υπό μορφή αστεριού πρωινού και Έσπερος όταν άρχισε να διαφαίνεται ως το αστέρι το βράδυ. Σύγχρονο όνομά του προέρχεται από τη ρωμαϊκή θεά του έρωτα και την ομορφιά (η Έλληνας αντίστοιχη της Αφροδίτης), ίσως λόγω του πλανήτη μας φωτίζεται κόσμημα-όπως εμφάνιση

Εωσφόρος (Λατινικά: Lightbearer) Ελληνική φωσφόρου ή Eosphoros,

για τις κλασικές μυθολογίας, ο αστέρας το πρωί (ήτοι τον πλανήτη Αφροδίτη ξημερώματα)? ως αντρική φιγούρα που φέρει ένα πυρσό εξατομικευμένη, ο Εωσφόρος είχε σχεδόν καμία θρύλου, αλλά στην ποίηση του, ήταν συχνά να προαναγγέλλουν την αυγή. Στα χριστιανικά χρόνια κατέληξε να θεωρείται ως Εωσφόρος το όνομα του Σατανά πριν την πτώση του. Ως εκ τούτου, είχε χρησιμοποιηθεί από Ιωάννη Μίλτον (1608-1674) στο Paradise Lost, και η ιδέα βασίζεται στο παροιμιακή φράση «ως περήφανοι και ως Εωσφόρος».
I̱ Afrodíti̱ tou í̱tan sti̱n archaióti̱ta Elláda me dýo diaforetikés onomasíes-fo̱sfórou (Loúsifer) anakoíno̱se, ótan emfanísti̱kan ypó morfí̱ asterioú pro̱inoú kai Ésperos ótan árchise na diafaínetai o̱s to astéri to vrády. Sýnchrono ónomá tou proérchetai apó ti̱ ro̱maïkí̱ theá tou éro̱ta kai ti̱n omorfiá (i̱ Élli̱nas antístoichi̱ ti̱s Afrodíti̱s), íso̱s lógo̱ tou planí̱ti̱ mas fo̱tízetai kósmi̱ma-ópo̱s emfánisi̱

Eo̱sfóros (Latiniká:̱ Lightbearer) Elli̱nikí̱ fo̱sfórou í̱ Eosphoros,

gia tis klasikés mythologías, o astéras to pro̱í (í̱toi ton planí̱ti̱ Afrodíti̱ xi̱meró̱mata)?̱ o̱s antrikí̱ figoúra pou férei éna pyrsó exatomikev̱méni̱, o Eo̱sfóros eíche schedón kamía thrýlou, allá sti̱n poíi̱si̱ tou, í̱tan sychná na proanangélloun ti̱n av̱gí̱. Sta christianiká chrónia katéli̱xe na theo̱reítai o̱s Eo̱sfóros to ónoma tou Sataná prin ti̱n ptó̱si̱ tou. O̱s ek toútou, eíche chri̱simopoii̱theí apó Io̱ánni̱ Mílton (1608-1674) sto Paradise Lost, kai i̱ idéa vasízetai sto paroimiakí̱ frási̱ «o̱s perí̱fanoi kai o̱s Eo̱sfóros».

Venus wurde im antiken Griechenland durch zwei verschiedene Namen-Phosphor (Luzifers) bekannt, wenn sie als Morgensternes erschienen und Hesperus, wenn es als Abendsterns erschienen. Sein modernes Name kommt aus dem römischen Göttin der Liebe und Schönheit (das griechische Äquivalent als Aphrodite), vielleicht wegen der Planeten Leucht Juwel ähnlichen Auftauchen

Luzifer, (lateinisch: Lichtjüngers) Griechische Phosphor oder Eosphoros,

im die klassische Mythologie, der Morgenstern (dh der Planet Venus in der Morgendämmerung); als männliche Gestalt trägt eine Fackel personifiziert, hatte Luzifer nahezu keine Legende, aber in der Poesie war er oft Herold des der Morgendämmerung. In christlichen Zeiten gekommen Luzifers als den Namen der Satans vor seinem Sturz zu betrachten. Es wurde somit von John Milton (1608-1674) in Das verlorene Paradies verwendet, und die Idee zugrunde liegt, die sprichwörtliche Formulierung “so stolz wie Luzifer.”
Η Αφροδίτη του ήταν στην αρχαιότητα Ελλάδα με δύο διαφορετικές ονομασίες-φωσφόρου (Λούσιφερ) ανακοίνωσε, όταν εμφανίστηκαν υπό μορφή αστεριού πρωινού και Έσπερος όταν άρχισε να διαφαίνεται ως το αστέρι το βράδυ. Σύγχρονο όνομά του προέρχεται από τη ρωμαϊκή θεά του έρωτα και την ομορφιά (η Έλληνας αντίστοιχη της Αφροδίτης), ίσως λόγω του πλανήτη μας φωτίζεται κόσμημα-όπως εμφάνιση

Εωσφόρος (Λατινικά: Lightbearer) Ελληνική φωσφόρου ή Eosphoros,

για τις κλασικές μυθολογίας, ο αστέρας το πρωί (ήτοι τον πλανήτη Αφροδίτη ξημερώματα)? ως αντρική φιγούρα που φέρει ένα πυρσό εξατομικευμένη, ο Εωσφόρος είχε σχεδόν καμία θρύλου, αλλά στην ποίηση του, ήταν συχνά να προαναγγέλλουν την αυγή. Στα χριστιανικά χρόνια κατέληξε να θεωρείται ως Εωσφόρος το όνομα του Σατανά πριν την πτώση του. Ως εκ τούτου, είχε χρησιμοποιηθεί από Ιωάννη Μίλτον (1608-1674) στο Paradise Lost, και η ιδέα βασίζεται στο παροιμιακή φράση «ως περήφανοι και ως Εωσφόρος».
I̱ Afrodíti̱ tou í̱tan sti̱n archaióti̱ta Elláda me dýo diaforetikés onomasíes-fo̱sfórou (Loúsifer) anakoíno̱se, ótan emfanísti̱kan ypó morfí̱ asterioú pro̱inoú kai Ésperos ótan árchise na diafaínetai o̱s to astéri to vrády. Sýnchrono ónomá tou proérchetai apó ti̱ ro̱maïkí̱ theá tou éro̱ta kai ti̱n omorfiá (i̱ Élli̱nas antístoichi̱ ti̱s Afrodíti̱s), íso̱s lógo̱ tou planí̱ti̱ mas fo̱tízetai kósmi̱ma-ópo̱s emfánisi̱

Eo̱sfóros (Latiniká:̱ Lightbearer) Elli̱nikí̱ fo̱sfórou í̱ Eosphoros,

gia tis klasikés mythologías, o astéras to pro̱í (í̱toi ton planí̱ti̱ Afrodíti̱ xi̱meró̱mata)?̱ o̱s antrikí̱ figoúra pou férei éna pyrsó exatomikev̱méni̱, o Eo̱sfóros eíche schedón kamía thrýlou, allá sti̱n poíi̱si̱ tou, í̱tan sychná na proanangélloun ti̱n av̱gí̱. Sta christianiká chrónia katéli̱xe na theo̱reítai o̱s Eo̱sfóros to ónoma tou Sataná prin ti̱n ptó̱si̱ tou. O̱s ek toútou, eíche chri̱simopoii̱theí apó Io̱ánni̱ Mílton (1608-1674) sto Paradise Lost, kai i̱ idéa vasízetai sto paroimiakí̱ frási̱ «o̱s perí̱fanoi kai o̱s Eo̱sfóros».

Ishtar is the Akkadian counterpart of the West Semitic goddess Astarte. Inanna, an important goddess in the Sumerian pantheon

Ishtar’s primary legacy from the Sumerian tradition is the role of fertility figure; she evolved, however, into a more complex character, surrounded in myth by death and disaster, a goddess of contradictory connotations and forces—fire and fire-quenching, rejoicing and tears, fair play and enmity. The Akkadian Ishtar is also, to a greater extent, an astral deity, associated with the planet Venus.

Ischtar ist die akkadischen Gegenstück der westsemitische Göttin Astarte. Inanna, ein wichtiger Göttin in der sumerischen Pantheons

Ischtar das primäre Erbe aus der Sumerische Überlieferung ist die Rolle der Fruchtbarkeit Figur; sie entwickelt hat ist jedoch in ein komplexeres Charakters im Mythen umgeben von Tod und Katastrophe, eine Göttin der widersprechenden Konnotationen und Kräfte Feuer und Brand, Freuden und Tränen, Fair Play und Feindschaft. Die Akkadian Ishtar ist auch, einem größeren Ausmaß, astralen Gottheit, mit dem Planeten Venus zugeordnet.
Την Ιστάρ είναι η Ακκαδική ανταλλαγματικά των Δυτικών σημιτικά θεά Η Αstarte. Ινάννα, ένα σημαντικό θεά της το πρωί Πάνθεον στη

Την Ιστάρ ο αρχικός η κληρονομιά η κληρονομιά την Σουμερο η παράδοση αποτελεί παροιμιακή του σχήματος γονιμότητας? έχει αναπτύξει είναι, ωστόσο, στην ποίηση του ένα πιο σύνθετο χαρακτήρα στην αρχαιότητα μύθους που περιβάλλεται από το θάνατο και την καταστροφή, μια θεά των αλληλοσυγκρουόμενων συνδηλώσεις και πυροσβεστικές δυνάμεις και φωτιά, τις χαρές και τα δάκρυα, δίκαιου παιχνιδιού και της εχθρότητας. Η Ακκαδική Ιστάρ είναι επίσης, σε μεγαλύτερη έκταση, το αστρικό θεότητα, που σχετίζονται ο πλανήτης Αφροδίτη ο πλανήτης Αφροδίτη.
ST Ti̱n Istár eínai i̱ Akkadikí̱ antallagmatiká to̱n Dytikó̱n si̱mitiká theá I̱ Astarte. Inánna, éna si̱mantikó theá ti̱s to pro̱í Pántheon sti̱ Ti̱n Istár o archikós i̱ kli̱ronomiá i̱ kli̱ronomiá ti̱n Soumero i̱ parádosi̱ apoteleí paroimiakí̱ tou schí̱matos gonimóti̱tas?̱ échei anaptýxei eínai, o̱stóso, sti̱n poíi̱si̱ tou éna pio sýntheto charaktí̱ra sti̱n archaióti̱ta mýthous pou periválletai apó to thánato kai ti̱n katastrofí̱, mia theá to̱n alli̱losynkrouómeno̱n syndi̱ló̱seis kai pyrosvestikés dynámeis kai fo̱tiá, tis charés kai ta dákrya, díkaiou paichnidioú kai ti̱s echthróti̱tas. I̱ Akkadikí̱ Istár eínai epísi̱s, se megalýteri̱ éktasi̱, to astrikó theóti̱ta, pou schetízontai o planí̱ti̱s Afrodíti̱ o planí̱ti̱s Afrodíti̱.

The main indigenous sources are the Achaemenian royal inscriptions in the Old Persian language (with Akkadian, Elamite, and Aramaic translations) and the Avesta, the Zoroastrian sacred scriptures, in a language called Avestan. The royal inscriptions, especially those of Darius (522–486 bce) and his son Xerxes I (486–465 bce), for the most part eloquent pieces of propaganda, are rich in references to religion. In addition to the information they contain, they have the great advantage of being fixed in time and place. Matters are quite otherwise in the case of the Avesta, which is the principal source of knowledge of ancient Iranian religions.

Die wesentlichen einheimisch Quellen die achämenidischen Königsinschriften in der altpersischer Sprache (mit akkadischen, elamische und aramäischen Übersetzungen) und der Avesta, den Zoroastrian heilige Schriften, in einer Sprache namens Avestan. Die Königsinschriften, insbesondere diejenigen von Darius (522-486 BCE) und sein Sohn Xerxes I. (486-465 BCE), zum größten Teil eloquent Stück der Propaganda, sind reich an Referenzen auf die Religion. Neben der den Informationen, die sie enthalten, haben sie den großen Vorteil Zeit und fixiert. Angelegenheiten werden ganz anders im Falle von des Avesta, die die Hauptquelle an Wissen der alten iranischen den Religionen ist.

Οι βασικές ενδογενείς πηγές είναι οι βασιλικό επιγραφές Αχαιμενική στην Παλιά Περσική γλώσσα (με ακκαδικά, Ελαμιτική, και αραμαϊκή μεταφράσεις) και την Αβέστα, οι Ζωροαστρισμού ιερές γραφές, σε μια γλώσσα που λεγόταν Avestan. Οι βασιλικές επιγραφές, ειδικά εκείνες του Δαρείου (0,522 χιλιάδων έως 0,486 χιλιάδες π.Χ.) και ο γιος του Ξέρξη Α (0,486 χιλιάδων με 0,465 χιλιάδες π.Χ.), ως επί το πλείστον εύγλωττη κομμάτια προπαγάνδας, πλούσια σε αναφορές προς τη θρησκεία. Εκτός από τις πληροφορίες που περιέχουν οι, έχουν το σημαντικό πλεονέκτημα να στερεωθεί στο χρόνο και τον τόπο. Τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά στην περίπτωση της Αβέστα, που είναι η κύρια πηγή των γνώσεων των αρχαίων θρησκειών ιρανικού.

Oi vasikés endogeneís pi̱gés eínai oi vasilikó epigrafés Achaimenikí̱ sti̱n Paliá Persikí̱ gló̱ssa (me akkadiká, Elamitikí̱, kai aramaïkí̱ metafráseis) kai ti̱n Avésta, oi Zo̱roastrismoú ierés grafés, se mia gló̱ssa pou legótan Avestan. Oi vasilikés epigrafés, eidiká ekeínes tou Dareíou (0,522 chiliádo̱n éo̱s 0,486 chiliádes p.CH.) kai o gios tou Xérxi̱ A (0,486 chiliádo̱n me 0,465 chiliádes p.CH.), o̱s epí to pleíston év̱glo̱tti̱ kommátia propagándas, ploúsia se anaforés pros ti̱ thri̱skeía. Ektós apó tis pli̱roforíes pou periéchoun oi, échoun to si̱mantikó pleonékti̱ma na stereo̱theí sto chróno kai ton tópo. Ta prágmata eínai polý diaforetiká sti̱n perípto̱si̱ ti̱s Avésta, pou eínai i̱ kýria pi̱gí̱ to̱n gnó̱seo̱n to̱n archaío̱n thri̱skeió̱n iranikoú.

Advertisements

One response

  1. Samstag, 20. September 2015 Als die auf den Abschluss über diese kleine Anfahrtsplan Standort in der Morgenstern und dem eigener Gleichnis mit dem Planeten Venus und Aphrodite-Konfiguration, ich Bekräftigung der Bedeutung gegen die alte Inschrift der Rückkehr an der Ampel im Gleichzeitigkeit Ausgrabungswo meine charismatischen Karma zu sich selbst zu imprägnieren der Großartigkeit Nachrichten fast alles, was sie errät, so um die Straße von KARATOFENE Athena Firm Aiello Aithllo Inneren Pathenope Neapel auf den Brillanten Vorschläge folgenheutzutage immer digere als Ewigen Morgenstern Nummer 15 erscheint

    Γυναίκα διδάκτορας ο Δρ Μαρία Λουίζα Αντονιέτα Ολυμπία ΑίθΙΙο

    EL Καρατίων κλίβανος Άγιο Αντώνης εταιρεία ΑίθΙΙο Βικεντίου και του Φραγκίσκου

    Saturday 19 September 2015 Than at the conclusion about this little itinerary inside the Star of the Morning and the own similitude with the Planet Venus and Aphrodite configuration , I am affirming the importance relative the old inscription returning at the lights in contemporaneousness excavations where my charismatic karma itself impregnate of the glorious ness messages , almost all they divines so to follow the Street of KARATOFENE Athena Firm Aiello Aithllo inside Pathenope Naples on the brilliants suggestions , nowadays to appear always more vivid , as apotheosis about Morning Star number 15

    Γυναίκα διδάκτορας ο Δρ Μαρία Λουίζα Αντονιέτα Ολυμπία ΑίθΙΙο

    EL Καρατίων κλίβανος Άγιο Αντώνης εταιρεία ΑίθΙΙο Βικεντίου και του Φραγκίσκου

    شرکت کوره های قیراط سنت آنتونی ایلو وینسنت و فرانسیس

    Venus was known in ancient Greece by two different names—Phosphorus ( Lucifer) when it appeared as a morning star and Hesperus when it appeared as an evening star. Its modern name comes from the Roman goddess of love and beauty (the Greek equivalent being Aphrodite), perhaps because of the planet’s luminous jewel-like appearance

    Lucifer, ( Latin: Lightbearer) Greek Phosphorus, or Eosphoros,

    in classical mythology, the morning star (i.e., the planet Venus at dawn); personified as a male figure bearing a torch, Lucifer had almost no legend, but in poetry he was often herald of the dawn. In Christian times Lucifer came to be regarded as the name of Satan before his fall. It was thus used by John Milton (1608–74) in Paradise Lost, and the idea underlies the proverbial phrase “as proud as Lucifer.”

    Σάββατο 19 Σεπτέμβριος έτος 2015 σε σύγκριση με το συμπέρασμα για την αυτό το μικρό δρομολόγιο μέσα στο αστέρι του πρωινού και την δικά ομοιότητας με τη διαμόρφωση πλανήτης Αφροδίτη και Aphrodite, είμαι επιβεβαίωση τη σημασία που έχει σε σχέση με την παλιά επιγραφή επιστρέφοντας στα φανάρια στο contemporaneousness ανασκαφές όπου χαρισματικός του κάρμα Αγορων ίδιο εμποτίσει των ένδοξων μηνύματα Νες, σχεδόν όλα αυτά τα divines έτσι να ακολουθήσει την οδό της Αθηνάς KARATOFENE εταιρεία Aiello Aithllo εσωτερικό Pathenope Νάπολης στις προτάσεις μπριγιάν, σήμερα να εμφανίζονται όλο και πιο έντονο, καθώς αποθέωση για τον αριθμό Αυγερινός δεκαπέντε

    Sávvato 19 Septémvrios étos 2015 se sýnkrisi̱ me to sympérasma gia ti̱n af̱tó to mikró dromológio mésa sto astéri tou pro̱inoú kai ti̱n diká omoióti̱tas me ti̱ diamórfo̱si̱ planí̱ti̱s Afrodíti̱ kai Aphrodite, eímai epivevaío̱si̱ ti̱ si̱masía pou échei se schési̱ me ti̱n paliá epigrafí̱ epistréfontas sta fanária sto contemporaneousness anaskafés ópou charismatikós tou kárma Agoro̱n ídio empotísei to̱n éndoxo̱n mi̱nýmata Nes, schedón óla af̱tá ta divines étsi na akolouthí̱sei ti̱n odó ti̱s Athi̱nás KARATOFENE etaireía Aiello Aithllo eso̱terikó Pathenope Nápoli̱s stis protáseis brigián, sí̱mera na emfanízontai ólo kai pio éntono, kathó̱s apothéo̱si̱ gia ton arithmó Av̱gerinós dekapénte

    Venus wurde im antiken Griechenland durch zwei verschiedene Namen-Phosphor (Luzifers) bekannt, wenn sie als Morgensternes erschienen und Hesperus, wenn es als Abendsterns erschienen. Sein modernes Name kommt aus dem römischen Göttin der Liebe und Schönheit (das griechische Äquivalent als Aphrodite), vielleicht wegen der Planeten Leucht Juwel ähnlichen Auftauchen

    Luzifer, (lateinisch: Lichtjüngers) Griechische Phosphor oder Eosphoros,

    im die klassische Mythologie, der Morgenstern (dh der Planet Venus in der Morgendämmerung); als männliche Gestalt trägt eine Fackel personifiziert, hatte Luzifer nahezu keine Legende, aber in der Poesie war er oft Herold des der Morgendämmerung. In christlichen Zeiten gekommen Luzifers als den Namen der Satans vor seinem Sturz zu betrachten. Es wurde somit von John Milton (1608-1674) in Das verlorene Paradies verwendet, und die Idee zugrunde liegt, die sprichwörtliche Formulierung “so stolz wie Luzifer.”
    Η Αφροδίτη του ήταν στην αρχαιότητα Ελλάδα με δύο διαφορετικές ονομασίες-φωσφόρου (Λούσιφερ) ανακοίνωσε, όταν εμφανίστηκαν υπό μορφή αστεριού πρωινού και Έσπερος όταν άρχισε να διαφαίνεται ως το αστέρι το βράδυ. Σύγχρονο όνομά του προέρχεται από τη ρωμαϊκή θεά του έρωτα και την ομορφιά (η Έλληνας αντίστοιχη της Αφροδίτης), ίσως λόγω του πλανήτη μας φωτίζεται κόσμημα-όπως εμφάνιση

    Εωσφόρος (Λατινικά: Lightbearer) Ελληνική φωσφόρου ή Eosphoros,

    για τις κλασικές μυθολογίας, ο αστέρας το πρωί (ήτοι τον πλανήτη Αφροδίτη ξημερώματα)? ως αντρική φιγούρα που φέρει ένα πυρσό εξατομικευμένη, ο Εωσφόρος είχε σχεδόν καμία θρύλου, αλλά στην ποίηση του, ήταν συχνά να προαναγγέλλουν την αυγή. Στα χριστιανικά χρόνια κατέληξε να θεωρείται ως Εωσφόρος το όνομα του Σατανά πριν την πτώση του. Ως εκ τούτου, είχε χρησιμοποιηθεί από Ιωάννη Μίλτον (1608-1674) στο Paradise Lost, και η ιδέα βασίζεται στο παροιμιακή φράση «ως περήφανοι και ως Εωσφόρος».
    I̱ Afrodíti̱ tou í̱tan sti̱n archaióti̱ta Elláda me dýo diaforetikés onomasíes-fo̱sfórou (Loúsifer) anakoíno̱se, ótan emfanísti̱kan ypó morfí̱ asterioú pro̱inoú kai Ésperos ótan árchise na diafaínetai o̱s to astéri to vrády. Sýnchrono ónomá tou proérchetai apó ti̱ ro̱maïkí̱ theá tou éro̱ta kai ti̱n omorfiá (i̱ Élli̱nas antístoichi̱ ti̱s Afrodíti̱s), íso̱s lógo̱ tou planí̱ti̱ mas fo̱tízetai kósmi̱ma-ópo̱s emfánisi̱

    Eo̱sfóros (Latiniká:̱ Lightbearer) Elli̱nikí̱ fo̱sfórou í̱ Eosphoros,

    gia tis klasikés mythologías, o astéras to pro̱í (í̱toi ton planí̱ti̱ Afrodíti̱ xi̱meró̱mata)?̱ o̱s antrikí̱ figoúra pou férei éna pyrsó exatomikev̱méni̱, o Eo̱sfóros eíche schedón kamía thrýlou, allá sti̱n poíi̱si̱ tou, í̱tan sychná na proanangélloun ti̱n av̱gí̱. Sta christianiká chrónia katéli̱xe na theo̱reítai o̱s Eo̱sfóros to ónoma tou Sataná prin ti̱n ptó̱si̱ tou. O̱s ek toútou, eíche chri̱simopoii̱theí apó Io̱ánni̱ Mílton (1608-1674) sto Paradise Lost, kai i̱ idéa vasízetai sto paroimiakí̱ frási̱ «o̱s perí̱fanoi kai o̱s Eo̱sfóros».

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s